1. Welkom op bladna.nl, het forum van Marokkanen in de wereld. Neem even de tijd om je in te schrijven en kom gezellig met ons praten.
    Dismiss Notice

Die oude vlaamse madam spreekt beter berbers dan wij

Topic in 'Nieuws België' gestart door #bornhere: 12 oktober 2016.

  1. #bornhere

    #bornhere Verslaafde bladnetter

    Lid sinds:
    2 april 2014
    Berichten:
    60
    Likes:
    8
    Een onbekende en onopvallende Antwerpse oma is een hit op Facebook. Een filmpje waarin ze vloeiend Arabisch en Berbers praat, werd in twee weken tijd 117.000 keer bekeken, vooral door jongeren met Marokkaanse namen. Al een halve eeuw zet Hedwig Van der Velden (64) zich in voor de migrantengemeenschap in Antwerpen, maar een paar dagen online en ze is een cultheldin. "Ooit praat ik zo goed als zij, inshallah!"

    De Facebookpost met de Arabisch sprekende Hedwig is in twee weken 117.000 keer bekeken. - rvHet filmpje komt uit de documentaire 'Pioniers van het migrantenwerk', in 2014 voor het eerst getoond naar aanleiding van vijftig jaar Marokkaanse migratie in Antwerpen. De vereniging die de film maakte, sprokkelt nog altijd verhalen van migranten via de Facebookpagina '50 jaar Marokkaanse migratie.' Om de mensen aan te sporen herinneringen op te sturen, postten ze sinds september stukjes uit die docu van twee jaar geleden. Het fragment met Hedwig Van der Velden sloeg in als een bom. Jonge Marokkanen deelden het, stuurden het naar elkaar door of tagden vrienden in reacties. Allemaal waren ze van hun stoel gevallen. "Chapeau. Die oude Vlaamse madam spreekt beter Berbers en Arabisch dan de meeste van ons.", Hoe kan dat, vroegen ze zich af? En zij niet alleen.

    "Het is allemaal begonnen toen ik in de jaren 60 op mijn vijftiende kaarten voor een Chiro-feest verkocht in een achtergestelde wijk in Borgerhout. Op een ik en een gij liep er een hoop kleine Marokkaantjes met mij mee en wij zijn aan de praat geraakt. Een paar weken later kwam ik die kinderen opnieuw tegen en vroeg hun vader me of ik Frans sprak. En of ik mee wilde naar hun huis om wat officiële papieren te vertalen. Mijn zus die toen bij me was, spartelde tegen - 'Ga nooit mee met vreemden,' hadden ons ouders altijd gezegd - maar ik heb dat toch gedaan, omdat ik voelde dat die man hulp nodig had. En zo ben ik erin gerold. Want de vrienden van die man hadden natuurlijk ook brieven waar ze niet wijs uit raakten en die gaven ze aan hem mee. Eerst vertaalde ik alleen maar en schreef ik brieven voor hen, dan ging ik ook mee werk en huizen zoeken. Vervolgens hielp ik die huizen - het waren bijna altijd krotten - samen met mijn ouders mee opknappen. En uiteindelijk ging ik mee naar de ziekenkas, naar het kinderheil (nu Kind & Gezin, red.), naar de scholen en allerlei andere instanties."

    "Geleidelijk aan pikte ik woordjes op. Alleen: ik wist niet dat sommigen Berbers spraken en anderen Arabisch. Voor mij was dat één taal en ik gebruikte de twee dooreen. En niemand zei me daar iets van. Tot ik eens met een man aan het praten was die ik echt niet verstond en ik een andere Marokkaan vroeg of hij kon vertalen. 'Neen,' zei hij, 'want ik spreek zijn taal niet.' Eerst dacht ik echt dat hij met mijn voeten aan het rammelen was, maar toen is mijn frank dus gevallen. Uiteindelijk ben ik avondschool gaan volgen en toen ik al in de veertig was heb ik zelfs Arabische filologie gevolgd aan de universiteit in Gent. Sommige van die jonge gasten op Facebook doen nu alsof ik beter Arabisch spreek dan zij, maar dat is overdreven. Ik maak nog veel fouten, en zeker in het Berbers."

    Die jonge Marokkanen, lacht ze, daar zitten er misschien ook tussen die ze op de bus al eens op hun nummer heeft gezet. "Sommigen misdragen zich echt. Onbeschoft, onbeleefd, noem maar op, maar dan zwijg ik niet. Dan spreek ik ze aan, in hun moedertaal. 'Die ouwe trees kent Marokkaans,' riep er eens één naar zijn vrienden. En toen ik erbij vertelde dat ik voor de politie werkte, riep hij: 'En 't is nog ne flik ook.' (lacht)"

    Hedwig Van der Velden begon in 1976 bij de jeugdpolitie van Antwerpen en eindigde haar carrière als hoofdinspecteur. In die hoedanigheid stelde ze - tot eind augustus - moraliteitsverslagen voor strafzaken op, nu is ze met pensioen.

    "Ik ben nooit voor de zachte aanpak geweest", zegt ze. "Regels zijn regels en daar heeft iedereen zich aan te houden. Maar je kan ook streng en strikt zijn en toch menselijk blijven. Dat is de gulden middenweg die je moet zoeken. Het juiste evenwicht tussen hard en zacht. En dat evenwicht is in onze samenleving zoek aan het raken. Het wordt harder en harder, en dat baart me zorgen."

    "Iedereen lijkt zich achter zijn stellingen te begraven, zowel de Vlamingen als de migranten, en zo raken we er nooit uit. Kent u dat verhaal van die Duitse en Engelse soldaten die op kerstnacht tijdens WOI voetbal gespeeld hebben aan het front? Dat kon alleen maar omdat ze uit hun stellingen gekropen waren. Alleen als je naar elkaar toekomt, kan je tot verzoening komen, niet door in je loopgracht te blijven zitten."

    In het filmpje op Facebook spoort Hedwig jonge Marokkanen dan ook aan om meer contact te zoeken met hun witte buren: "Ga niet af op wat je hoort zeggen over hen, stap naar ze toe en leer die mensen echt kennen. Zo heb ik het destijds ook gedaan."

    "Dat is het grote verschil met vroeger", zegt ze vandaag. "Toen was er alleen wantrouwen langs Vlaamse kant, nu is de argwaan wederzijds. We zijn in een soort patstelling verzeild. De eerste generaties waren heel gretig om ons te leren kennen. Die stonden open voor ons en waren heel nieuwsgierig. Contact leggen met hen was gemakkelijk. Maar weinig mensen deden het. De schrik voor de vreemdeling zat er toen al in. Het was vooral dát: angst. Meer xenofobie dan racisme. Die haat die je nu zo vaak voelt, die was er toen niet. Er hingen wel bordjes aan de cafés met 'Interdit aux étrangers' en ik heb ook vaak de deur op mijn neus gekregen als ik met Marokkanen voor een huurwoning aanbelde, maar als je hulp zocht, vond je die vanzelf. Kleren, meubelen, nooit heb ik moeten schooien, de mensen gáven graag. Alleen zelf contact zoeken, deden de meeste Vlamingen niet."

    "Geleidelijk aan heb ik gezien hoe veel migranten van de tweede en vooral derde generatie ontmoedigd raakten. Hun openheid werd niet beantwoord, en zelfs al deden ze alles wat van hen werd verwacht - Nederlands spreken, studeren, werken -, toch bleven ze op muren botsen. Ze waren hier geboren en toch kregen ze niet dezelfde kansen. Sommige mensen beweren wel dat iedereen in ons land dezelfde kansen krijgt, maar dat is écht niet zo. Zelfs de supergemotiveerden, die advocaat of burgerlijk ingenieur willen worden, moeten dubbel zo hard hun best doen. En dan is het niet verwonderlijk dat sommigen op den duur zeggen: 'Voor mij hoeft het allemaal niet meer.' Ik denk dat ik zelf ook zo zou reageren. Alsmaar meer is die gemeenschap op zichzelf teruggeplooid en is ook de religie een belangrijkere rol gaan spelen."

    "Met de aanslagen van elf september in New York is het helemaal verkeerd gelopen: dan kwam er nog eens de angst en de haat voor de moslims bovenop. Sindsdien is de openheid helemaal weg en vind je aan weerskanten even veel hardnekkige vooroordelen."

    Maar voor haar is de islam niet de grote boosdoener in het migratieconflict. "Honderden moslims ken ik, maar geen enkele extremist, zelfs niet iemand met vage sympathieën. Alle mensen die ik spreek, veroordelen dat terrorisme even hard als wij, maar toch worden ze er vaak op aangekeken en moeten zij er zich voortdurend voor verantwoorden. Dat is heel vermoeiend én frustrerend."

    "Omgekeerd heb je nu ook veel migranten die denken dat elke Vlaming een racist is. Daarom zeg ik: geloof niet wat ze u vertellen over dé Vlaming of dé Marokkaan of dé Turk: leer die mensen eerst kennen. Al dat een buurman is die je alle dagen ziet, stop eens en vraag eens hoe het gaat. Doe eens een klapke."

    "We moeten ook een beetje voorzichtiger zijn met elkaar. Opletten wat we zeggen. Elkaar geen pijn doen als we het kunnen vermijden. Tegenwoordig vindt iedereen dat ge eender wat moet kunnen zeggen, maar vaak doe je daar meer kwaad dan goed mee. Zeker als het allemaal zo gevoelig ligt als nu."

    "Als een Vlaamse volksvertegenwoordiger tegen een andere volksvertegenwoordiger van Marokkaanse origine zegt dat ze beter naar haar land zou terugkeren, dan komt dat hard aan. Ik was de dag nadien bij Marokkaanse daklozen. Zelfs zij begonnen erover. 'Ze hebben liever de vluchtelingen dan ons,' zeiden ze. En zo gaat het vaak: men zegt iets zonder na te denken, en de andere kant knoopt er een veralgemening aan vast."

    Of het ooit nog helemaal goed komt tussen nieuwe en oude Belgen, weet Van der Velden ook niet. Ze hoopt van wel, al zijn er ook dagen dat zelfs dat haar moeilijk valt. "Tot voor een paar jaar waren de problemen makkelijk op te lossen, maar nu zie zelfs ik het soms somber in. En toch doe ik door. Omdat we geen andere keus hebben. En omdat ik ongelukkig word als ik niemand kan helpen. Sommigen mensen zullen me naïef en onnozel vinden, maar dat kan me niks schelen. Wat je ook doet in het leven, het uiteindelijke resultaat ken je toch nooit. Je kan alleen maar je hart volgen."

    HLN
     
  2. Tahar313

    Tahar313 Verslaafde bladnetter

    Lid sinds:
    15 november 2016
    Berichten:
    128
    Likes:
    9
    Een mooie titel en een zeer goed geschreven, veelbetekenende, tekst.
    En wat mij hierbij meteen is opgevallen is, dat een individu behorend tot de meerderheid zich, in zekere zin en niet eens alleen maar vanwege het beroepsmatige, op een humane manier heeft aangepast aan de minderheid.
    En dan ook nog eens een minderheid die vanwege mediabelangen volop in negatieve zin in het nieuws is.

    Deze mevrouw heeft het hart op de juiste plek.

    Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen !! (ongeacht waar men woonachtig is)
     
  3. Tahar313

    Tahar313 Verslaafde bladnetter

    Lid sinds:
    15 november 2016
    Berichten:
    128
    Likes:
    9
    Er zouden meer mensen, van welke overtuiging, religie of etniciteit dan ook, een voorbeeld aan deze vrouw moeten nemen.
    Er gezamenlijk een vredelievende samenleving van maken.
    Ik weet dat een utopische wereld moeilijk, zoniet onmogelijk valt te realiseren vanwege o.a. het politieke klimaat in een bepaald land, waarbij de (eigen) belangen hierin geen onbelangrijke rol spelen.
    Het behoeft geen uitleg dat bepaalde politici, vanwege hun politieke ideologie en de daaraan gerelateerde standpunten, die hier altijd aan ten grondslag liggen, hierbij niet op dezelfde golflengte zitten. (kenmerk van een democratie)
    Soms zelfs verre van.
    Maar ik denk wel dat zij grotendeels een (zeer) grote bijdrage kunnen leveren om het een zetje in de juiste richting te geven.
     
  4. Tahar313

    Tahar313 Verslaafde bladnetter

    Lid sinds:
    15 november 2016
    Berichten:
    128
    Likes:
    9
    Een leuk gegeven, hoewel het wat mij betreft niet perfect hoeft te zijn, wanneer wij elkaars taal (leren) spreken, omdat dit getuigt van het een en ander.
     
Laden...

Deel deze pagina